||18.63|| உண்மையை அலசி ஆராய்தற்கு அனுமதி:
इति ते ज्ञानमाख्यातं गुह्याद्गुह्यतरं मया ।
विमृश्यैतदशेषेण यथेच्छसि तथा कुरु ।। ६३ ।।
இதி தே ஞாநமாக்2யாதம் கு3ஹ்யாத்3கு3ஹ்யதரம் மயா ।
விம்ருச்1யைதத3சே1ஷேண யதே2ச்ச2ஸி ததா2 குரு ।। 63 ।।
इति இதி இங்ஙனம் गुह्यात् गुह्यतरं கு3ஹ்யாத் கு3ஹ்யதரம் ரகசியங்களில் ரகசியமான
ज्ञानम् ஞாநம் ஞானம் मया மயா என்னால் ते தே உனக்கு आख्यातं ஆக்2யாதம் இயம்பப்பட்டது अशेषेण அசே1ஷேண பாக்கியில்லாமல் एतत् ஏதத் இதை विमृश्य விம்ருச்1ய விமர்சனம் செய்து यथा इच्छसि யதா2 இச்ச2ஸி எப்படி இச்சிக்கிறாயோ
तथा कुरु ததா2 குரு அப்படி செய்.
மறை பொருள்களுளெல்லாம் மறைபொருளாகிய ஞானம் இங்ஙனம் உனக்கு இயம்பப்பட்டது. இதை முழுதும் ஆராய்ந்து விரும்பியதைச் செய்.
சுப்ரமணிய பாரதியின் மொழிபெயர்ப்பு:
இங்ஙனம் ரகசியத்திலும் ரகசியமாகிய ஞானத்தை உனக்குரைத்தேன். இதனை முற்றிலும் ஆராய்ச்சி செய்து எப்படி இஷ்டமோ அப்படிச் செய்.
விளக்கம்:
இந்த சுலோகங்களில் பகவான் தனது உபதேசத்தின் இறுதி கட்டத்தை நெருங்குகிறார். கூறியவைகளை நன்கு ஆராய்ந்து விரும்பியதைச் செய் என அர்ஜுனனுக்கு அனுமதி வழங்குகிறார்.
=> மிக ரகசியமான ஞானம்:
என்னால் மிகவும் ரகசியமான ஞானம் உனக்கு உபதேசிக்கப்பட்டுள்ளது — தே கு3ஹ்யாத் கு3ஹ்யதரம் ஞாநம் மயா ஆக்2யாதம், என்கிறார் பகவான். ரகசியத்தைக் காட்டிலும் மிக ரகசியமானது என்கிறார். அதாவது பொதுவாக ‘மறைவானது’ என்று கருதப்படுவதை விடவும், இந்த ஞானம் மிகவும் ரகசியமானதாகவும், ஆழமாக மறைந்ததாகவும் இருக்கிறது. ஏன் இவ்வாறு இருக்கிறது? முதலாவதாக, நாம் சாதாரணமாகக் கையாளும் பிரமாணங்களாகவுள்ள (அறிவை அடைய உதவும் கருவி) நேரடிப் புலனுணர்வு மற்றும் அனுமானம் போன்ற வழிகளின் மூலம் இந்த ஞானத்தைப் பெற இயலாது. மேலும், அறிவதற்கான முறைகள் இருந்தாலும்கூட, அறிவு மறைந்தபடியே இருக்கலாம். உதாரணமாக, E = mc² என்ற சமன்பாட்டை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அது விரிவாக விளக்கப்படலாம், ஆயினும் அந்த விளக்கத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளும் வரை அது ஒரு ரகசியமாகவே நீடிக்கும். அதேபோல, ‘ஆத்மாவே ப்ரம்மம்’ என்னும் பேருண்மையானது சாஸ்திரம் எனக்கு வெளிப்படுத்தும்வரை நிச்சயமாக அது ஒரு ரகசியமாகவே இருக்கும். மேலும் சாஸ்திரங்கள் அதை வெளிப்படுத்திய பிறகும்கூட, அது ஒரு ரகசியமாகவே நீடிக்கக்கூடும். ஏனெனில் சாஸ்திர உபதேசத்தை பல காலம் கேட்ட பிறகும்கூட, அந்த தத்துவத்தை அறியாத மனிதர்களை நாம் காண்கிறோம். கேட்கிறவர்களிலேயே பலர் உண்மையை அறியவில்லை — ச்1ருண்வந்த: அபி பஹவ: யம் ந வித்3யு:, என கடோபநிஷத் 1.2.7, கூறுகிறது. இதே கருத்து கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயத்திலும் சுலோகம் 2.29 கூறப்பட்டுள்ளது, கேட்டாலும் இந்த ஆத்மாவை யாரும் அறிகிறதில்லை — ச்1ருத்வாப்யேனம் வேத ந சைவ கச்1சித். ஒரு ஞானம் அறியக் கிடைத்திருந்தும் அது மறைபொருளாகவே நீடிக்கிறது எனில், அது கண்டிப்பாக மற்ற எல்லா ரகசியங்களையும் விட மிகவும் ஆழமான ரகசியமாக உள்ளது — கு3ஹ்யாத் கு3ஹ்யதரம். மேலும், இந்த ஞானம் ஒருவனது சொந்த இயல்பாக, சுய சொரூபமாக இருப்பதால், இதைத் தேடி அலைபவனுக்கு இது கிடைப்பதில்லை. ஏனெனில் தேடுபவன் ‘நான்’ எனும் அஹங்காரம். அதேபோல இதைத் தேடாதவனுக்கும் இது கிடைப்பதில்லை.
‘யாரை ஆத்மா தேர்ந்தெடுக்கிறதோ, அவரால் அது அறியப்படுகிறது — யமேவைஷ வ்ருணுதே தேந லப்4ய:, என கடோபநிஷத் 1.2.23, மற்றும் முண்டகோபநிஷத் 3.2.3 கூறுகிறது. ஆத்மா என்பது அதை அறிய தேர்ந்தெடுக்கும் மனிதருக்கே கிடைக்கக்கூடியது; வேறு யாருக்கும் கிடைக்காது. அது ஒரு பொருள் அல்ல என்பதால் ஆத்மாவை தற்செயலாக அடையமுடியாது. அது ஒருவனின் சொந்த இயல்பாகவே இருப்பதால் அதை அறிய தேர்வு செய்ய வேண்டும்; அதை அறியும் முயற்சியை அவன் தொடங்க வேண்டும். இதுவே முமுக்ஷுத்வம்(மோக்ஷத்தை விரும்பும் மனப்பாங்கு) என்றழைக்கப்படுகிறது. இதுவே பின்னர் ஜிக்ஞாஸாவாக(அறிய வேண்டுமென்ற தீவிர விருப்பமாக) மாறுகிறது. இது இந்த ஞானத்திற்கான மிக அத்தியாவசியமான தகுதியாகும். அடுத்ததாக அவன் தனது சுய-அறியாமையை ஏற்றுக்கொள்வது அவசியம். அதன்பிறகு சாஸ்திர பிரமாணத்திற்கு தன்னை ஒப்படைக்கும்போது அது அர்த்தமுள்ளதாகிறது. மேலும், ‘இது நினைவாற்றலால் அடையப்படுவதில்லை, பல சாஸ்திரங்களைக் கேட்பதாலோ, வேதத்தை ஓதுவதாலோ அடையப்படுவதில்லை — நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்4ய: ந மேத4யா ந ப3ஹுநா ச்1ருதேந’, என்கிறது கடோபநிஷத் 1.2.23. இந்த வாக்கியத்தின் முக்கியத்துவத்தை ஒருவன் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். அது உங்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும், அப்போதுதான் அதை அறிய முடியும். எனவேதான் அது மற்ற எந்த ரகசியத்தையும் விட மிகப் பெரிய ரகசியமாகவுள்ளது.
மேலும் ஆத்மாவுக்கான சிறந்த மறைவிடமாக இருப்பது ஆத்மாவே - நானே. நான் தேடிக் கொண்டிருக்கும் அந்த நித்தியமான ஆனந்தம் ப்ரம்ம, தேடுபவனின் இயல்பாக, தேடுபவனாக இருக்கின்ற ஆத்மாவின் உள்ளேயே, அதாவது தேடுபவனுக்குள்ளேயே மறைந்துள்ளது. இதைவிட சிறந்த மறைவிடம் வேறு இல்லை.
=> முழு ஆராய்ச்சி:
இத்தகைய சிறப்பு வாய்ந்த ஞானமானது என்னால் உனக்கு பகரப்பட்டுள்ளது — தே ஞாநம் மயா ஆக்2யாதம், என்று அர்ஜுனனிடம் பகவான் கூறுகிறார். இப்போது அர்ஜுனன் செய்ய வேண்டியது என்ன? இந்த உபதேசத்தை முழுமையாக நன்கு ஆராய வேண்டும் — ஏதத் அசே1ஷேண விம்ருச்1ய. பகுதியளவாக, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில பகுதிகளை மட்டுமென கருத்தில் கொள்ளாமல், பகவான் கூறிய அனைத்தையும் முழுத் தொகுப்பாக(அசே1ஷேண) எடுத்துக் கொண்டு, முறையாகச் சிந்திக்கவும்(மநநம்), ஆழ்ந்து தியானிக்கவும்(நிதித்யாசனம்) அறிவுறுத்தப்படுகிறான். கர்மம் என்றால் என்ன, கர்மயோகம் என்றால் என்ன, சந்யாசம் என்றால் என்ன, மோக்ஷம் என்றால் என்ன என்பன போன்ற அனைத்தையும் அவன் தெளிவாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் எந்த ஒரு தலைப்பும் முழு அமைப்பின் உள்ளே வைத்துப் பார்க்கும்பொழுதுதான் அதன் சரியான அர்த்தம் வெளிப்படும். அர்ஜுனன் ‘ஸ்ரேயஸை’ (உயர்ந்த நன்மையை) விரும்புவதால், மோக்ஷத்தை அடைவதற்கானப் பாதையில் கர்மத்தின் நிலை என்ன என்பதை அவன் தெளிவாக அறிந்திருக்க வேண்டும்.
=> ஆசிரியரின் நம்பிக்கை:
இவை அனைத்தையும் முழுமையாகப் பகுப்பாய்வு செய்த பிறகு, நீ எதை இச்சிக்கிறாயோ அதை செய்வாயாக — யதா2 இச்ச2ஸி ததா2 குரு, என்று கிருஷ்ணர் கூறுகிறார். இது ஒரு ஆசிரியரின் நம்பிக்கையாகும். அர்ஜுனனுக்குச் சொல்லவேண்டிய அனைத்தையும் தான் ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டோம் என்பதை அவர் உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். அப்போதும் அர்ஜுனன் போர் புரியாமல் இருக்கத் தீர்மானித்தால், அவனது அந்த முடிவு பொய்யானது(மித்யா) என்பதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார். இதற்கு மேல் எதையும் சொல்லிவிட முடியாது. தனது உபதேசத்தின் மீதுள்ள நம்பிக்கை மற்றும் அர்ஜுனனின் மீதுள்ள நம்பிக்கை காரணமாக இறுதிமுடிவை அர்ஜுனனிடமே விட்டுவிடுகிறார் கிருஷ்ணர்.
இவ்வளவு போதனைகளுக்குப் பிறகும், அர்ஜுனனுக்கான முடிவுகளை கிருஷ்ணர் எடுக்கவேண்டியிருந்தால், அவர் எத்தகைய ஆசிரியர்? அர்ஜுனன் எத்தகைய மாணவன்? பதினெட்டு அத்தியாயங்களின் முடிவிலும், அர்ஜுனனின் சார்பாக முடிவுகளை அவரே எடுப்பாரானால், ஒரு ஆசிரியராகத் தன்மீதோ, ஒரு மாணவனாக அர்ஜுனன்மீதோ அவருக்கு நம்பிக்கையில்லை என்று காட்டுவதாகவே ஆகிறது. எனவேதான், ‘நீ எதை விரும்புகிறாயோ, அதையே செய்’ என்று கூறி, அர்ஜுனன் தான் விரும்பியவாறே செயல்படுவதற்கு முழு அனுமதியை வழங்குகிறார். இங்கு அவர் அர்ஜுனனுக்கு கையொப்பமிட்ட ஒரு வெற்று காசோலையை வழங்குகிறார். இனி, அர்ஜுனன் மோக்ஷத்திற்காக சந்யாச வாழ்க்கையோ அல்லது கர்மயோக வாழ்க்கையோ, இவற்றில் எதை வேண்டுமானாலும் தேர்ந்தெடுக்கலாம். ஒரு கோணத்தில் கீதா சாஸ்திரம் இத்துடன் முடிவடைகிறது. இது கட்டளையிடும் சாஸ்திரம்(விதி4 சா1ஸ்த்ரம்) அல்ல, அறிவைக் கொடுக்கும் நூல் ஆகும்.
மிக ஆழ்ந்தவைகளான வாழ்க்கைத் தத்துவங்களைக் கருணை கூர்ந்து அர்ஜுனனுக்கு எடுத்து வழங்கினார் கிருஷ்ணர். அவர் புகட்டியவைகளை வேண்டியவாறு ஆராய்ச்சி செய்வதற்கான இச்சா சுதந்தரத்தையும் அவனுக்கு அன்புடன் அளித்தார். உண்மையை நன்றாக அலசி ஆராய்ந்து நீ விரும்பியதைச் செய் என்கிறார். உடல் வளர்ச்சிக்கும், அறிவு வளர்ச்சிக்கும், ஆன்ம வளர்ச்சிக்கும் சுதந்திரம் முற்றிலும் அவசியமானது. அடிமைத் தனத்தில் அடக்கி வைக்கப்பட்ட உயிர் ஓங்கி வளராது. புகட்ட வேண்டிய யாவையும் சொல்லியான பிறகு, அவைகளுள் விரும்பியதைச் செய் என்று அனுமதி கொடுக்கிறார். சான்றோர் புகட்டும் செந்நெறியின் சிறப்பு இதுவேயாகும்.
மனிதனுடைய முயற்சிகளெல்லாம் எதில் முற்றுப்பெறுகின்றன என்ற முடிவான உண்மையை இனிவரும் மூன்று சுலோகங்களில் பகவான் பகர்கிறார்.
————————————————————————————————
||18.64|| சரணாகதி தத்துவம்:
सर्वगुह्यतमं भूय: शृणु मे परमं वच: ।
इष्टोऽसि मे दृढमिति ततो वक्ष्यामि ते हितम् ।। ६४ ।।
ஸர்வகு3ஹ்யதமம் பூ4ய: ச்1ருணு மே பரமம் வச: ।
இஷ்டோऽஸி மே த்3ருட4மிதி ததோ வக்ஷ்யாமி தே ஹிதம் ।। 64 ।।
इति இதி இவ்விதம் सर्वगुह्यतमं ஸர்வகு3ஹ்யதமம் எல்லாவற்றிலும் ஆழ்ந்த मे மே என்னுடைய परमं वच: பரமம் வச: மேலாம் மொழியை भूय: பூ4ய: திரும்பவும் शृणु ச்1ருணு கேள்
मे மே என்னுடைய दृढम् த்3ருட4ம் திடமான इष्ट: असि இஷ்ட: அஸி இஷ்டனாய் இருக்கிறாய் तत: தத: ஆகையினால் ते தே உனக்கு हितम् ஹிதம் நலத்தை
वक्ष्यामि வக்ஷ்யாமி நவிலுகிறேன்.
இவ்விதம் அனைத்திலும் ஆழ்ந்த எனது மேலாம் மொழியை மீண்டும் கேள். நீ எனக்குற்ற நண்பனாகையினால் உனக்கு நலத்தை நவிலுகிறேன்.
சுப்ரமணிய பாரதியின் மொழிபெயர்ப்பு:
மீண்டுமொருமுறை எல்லாவற்றிலும் ஆழ்ந்த ரகசியமாகிய எனது பரம வசனத்தைக் கேள். நீ திடமான நண்பன் ஆதலால் உனக்கு ஹிதத்தைச் சொல்லுகிறேன்.
விளக்கம்:
சுலோகம் அறுபத்து நான்கு முதல் அறுபத்தாறு வரை சரணாகதி தத்துவத்தின் சாரம் கூறப்படுகிறது. உனது விருப்பப்படி செய் எனக் கூறிய பிறகும், எதன் காரணமாக இந்த சாரத்தை பகவான் பகர்கிறார் என்பதற்கான காரணத்தையும் அவரே இங்கு உரைக்கிறார்.
=> மேலான ரகசியம்:
முன்பே சொல்லப்பட்டிருந்தாலும், இது அனைத்து ரகசியங்களிலும் மிகப் பெரிய ரகசியம் என்று இங்கு மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகிறது — ஸர்வகு3ஹ்யதமம். எனவே அதற்கான காரணங்களில் சிலவற்றை நாமும் சுருக்கமாகப் பார்க்கலாம்:
1. நாம் கையாளக்கூடிய எந்த பிரமாணத்தினாலும் இதை அறிய முடியாததால், இது மிகவும் மறைவானது.
2. ஆத்மா தன்னிச்சையாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்வதாக இருந்தாலும், ப்ரம்மம் என்ற குறிப்பிட்ட ஞானமானது, புலனுணர்வு அனுமானம் போன்ற எந்தப் பிரமாணத்தினாலும் அறியப்படுவதில்லை. இது சாஸ்திரத்தின் மூலம் மட்டுமே அறியப்பட வேண்டியது என்பதால் இது நன்றாக மறைக்கப்பட்ட ரகசியமாகவே உள்ளது.
3. நிலைத்த ஆனந்தம்(ஆநந்த3), காலவரையறைக்குட்பட்ட வாழ்வின் வரம்புகளிலிருந்து விடுதலை(ஸத்ய), மற்றும் அறியாமையிலிருந்து விடுதலை(ஞாந) போன்றவைகளாகத் தனது இறுதி இலக்கைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவனுக்கு, அந்த இலக்காகத் தேடுபவனே இருப்பதால் அது மறைந்திருக்கிறது.
4. புறவயப்படுத்தலுக்குக் கிடைக்காததால், அதாவது அறிபொருளாக இல்லாததால் அது மறைவாக உள்ளது.
5. சில சமயங்களில், போதிக்கப்பட்ட ஒருவன் மனதளவில் தயாராக இல்லாத பட்சத்தில் அதை புரிந்து கொள்ளாமல் போகலாம், எனவே அது ரகசியமாகவே இருக்கிறது. ஆத்ம-உபதேசத்தை ஒருவன் கேட்டிருந்தாலும், தனக்குச் சொல்லப்பட்டதை அவன் அப்படியே புரிந்து கொள்கிறான் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. ஆத்மாவிற்கும் ப்ரம்மத்துக்குமான வேறுபாட்டின்மையை பற்றிய நேரடியான ஞானத்தை சுருதியின் சொற்கள் உண்டாக்குகிறது. மேலும் லக்ஷணை(லக்ஷணயா) என்ற வழிமுறையின் மூலம் மறைமுகமாக விளக்கப்படும்போதும், மஹாவாக்கியமானது அவனுக்கு வஸ்துவை வெளிப்படுத்தியே ஆக வேண்டும். அது நிகழவில்லை எனில் அதற்கு அவனது தயாரிப்பின்மையே காரணமாக இருக்கிறது என்பதால் அது ஸர்வகு3ஹ்யதமம்.
=> பிரியமான அர்ஜுனன்:
இப்போது கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம், மீண்டும் எனது மேலான வாக்கியத்தை கேள் — மே பரமம் வச: பூ4ய: ச்1ருணு, என்கிறார். தான் கூறவேண்டிய அனைத்தையும், இறுதியில் மீண்டும் சுருக்கமாகவும் சாராம்சமாகவும் அவர் எடுத்துரைக்கப் போகிறார். அதனாலேயே அவர் இவ்விதமாக அர்ஜுனனின் கவனத்தை ஈர்க்கிறார் — ச்1ருணு. எதற்காக அதை மீண்டும் உரைக்கிறார்? ஏனெனில், அர்ஜுனன் கிருஷ்ணருக்கு மிகவும் பிரியமானவன் — இஷ்ட: அஸி மே. அர்ஜுனன் எப்போதும் கிருஷ்ணனுக்கு உற்ற நண்பனாகப் பிரியமானவன். ஆனால் இப்போது அவன் ஒரு சிஷ்யனாகவும் இருக்கிறான். இரண்டாம் அத்தியாயத்திலேயே(2.7) அர்ஜுனன், ‘நான் உங்கள் சிஷ்யன் — சிஷ்யஸ்தேऽஹம்’ என்று பிரகடனப்படுத்தியிருந்தான். மேலும் அவன் ஒரு பக்தன் என்பதையும் பகவான் முன்பே(4.3) கூறியிருக்கிறார் ‘எனது பக்தனாகவும் தோழனாகவும் இருக்கிறாய் — ப4க்தோऽஸி மே ஸகா2 சேதி’. அர்ஜுனன் இப்போதுதான் கிருஷ்ணருக்குப் பிரியமானவனாக மாறியிருக்கிறான் என்பதல்ல இதன் பொருள். அவன் எப்போதும் பிரியமானவனாகவே இருந்து வந்திருக்கிறான்; மேலும் அந்த உண்மை எக்காலத்திலும் மாறப்போவதில்லை என்பதில் கிருஷ்ணர் நிச்சயமாக இருக்கிறார். எனவே அது உறுதியானது — த்3ருட4ம், என்கிறார்.
=> நன்மை பயப்பது:
அர்ஜுனன் தனக்கு மிகவும் பிரியமானவன் என்பதால், ‘உனக்கு எது நன்மையோ, அதை நவிலுகிறேன் — தே ஹிதம் வக்ஷ்யாமி’, என்கிறார் பகவான். முழு கீதையும் மோக்ஷத்தை அடைவதற்கான வழிமுறையை கூறுவதாக இருக்கிறது. செயலின் மூலம் தேவையான தகுதியைப் பெற்று மோக்ஷத்தை அடையும் பிரவ்ருத்தி மார்க்கம் குறித்தும், மற்றும் அனைத்து பிற நாட்டங்களிலிருந்தும் விலகி நிற்கும் வழிமுறையாகிய நிவ்ருத்தி மார்க்கம் குறித்தும் விளக்குவதாகவே அமைந்துள்ளது. நீங்கள் ஒரு கர்மயோகியாக இருந்து கடமைகளைச் செய்து கொண்டே ஞானத்தைப் பெறலாம்; அல்லது, ஒரு சந்யாசியாக கடமைகளிலிருந்து விலகி, முழுமையாக ஞானத்தை மட்டும் நாடலாம். இரண்டிலும் மோக்ஷம் கிடைக்கும். இதே கருத்தை கிருஷ்ணர் இங்கு மீண்டும் சுருக்கமாக வலியுறுத்துகிறார். ஒன்று கர்மயோகத்திற்காகவும், மற்றொன்று சந்யாசத்திற்காகவும் என அனைத்தையும் இரண்டே சுலோகங்களில் சுருக்கமாக எடுத்துரைக்கிறார்.
‘ஹிதம்’ எனில் சிறந்ததும் நன்மை பயப்பதும் ஆகும். ஒரு மனிதனுக்கு நன்மை பயக்கும் விஷயங்கள் பல உள்ளன. ஆயினும் முழுமையான நன்மையாகத் திகழ்வது மோக்ஷமே ஆகும்; அதாவது ஆத்மாவே ப்ரம்மம் என்னும் மெய்ஞானத்தைப் பெறுவதே ஆகும். அந்த மோக்ஷத்தை அடைவதற்கான வழிகளும் ‘ஹிதம்’ என்றே கருதப்படுகின்றன. அடுத்த சுலோகம் கர்மயோகம் குறித்த சாரத்தை அளிக்கிறது.
ஶ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் உபதேசம்:
உண்மையான பக்தன் ஒருவன் ஈஷ்வரனை எவ்விதம் காண்கிறான்? பிருந்தாவனத்திலுள்ள கோபஸ்திரீகள் ஶ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவை ஜகந்நாதனாகக் காணாமல் அவர்களுடைய பிரிய கோபிநாதனாகவே கண்டதைப்போல, பக்தனும் ஈஷ்வரனைத் தனது நெருங்கிய பிரிய பந்துவாகவே காண்கிறான்.
————————————————————————————————