||18.73|| நல்லாசிரியரை அடையும் மாணாக்கன் அடையப் பெறும் நிலை அர்ஜுனனுடைய விடையிலிருந்து வெளியாகிறது:
अर्जुन उवाच।
नष्टो मोह: स्मृतिर्लब्धा त्वत्प्रसादान्मयाच्युत ।
स्थितोऽस्मि गतसन्देह: करिष्ये वचनं तव ।। ७३ ।।
அர்ஜுந உவாச ।
நஷ்டோ மோஹ: ஸ்ம்ருதிர்லப்3தா4 த்வத்ப்ரஸாதா3ந்மயாச்யுத ।
ஸ்தி2தோऽஸ்மி க3தஸந்தே3ஹ: கரிஷ்யே வசநம் தவ ।। 73 ।।
अर्जुन उवाच அர்ஜுந உவாச அர்ஜுனன் சொன்னது
अच्युत அச்யுத அச்யுதரே त्वत् प्रसादात् த்வத் ப்ரஸாதா3த் உமது பிரசாதத்தால்
मोह: नष्ट: மோஹ: நஷ்ட: மயக்கம் அழிந்துவிட்டது स्मृतिर् ஸ்ம்ருதிர் ஞாபகம் मया மயா என்னால் लब्धा லப்3தா4 அடையப்பெற்றுள்ளது स्थित: अस्मि ஸ்தி2த: அஸ்மி உறுதியாய் இருக்கிறேன் गत सन्देह: க3த ஸந்தே3ஹ: சந்தேகங்கள் போய்விட்டன तव वचनं தவ வசநம் உமது சொல்லை करिष्ये கரிஷ்யே செய்வேன்.
அர்ஜுனன் சொன்னது
அச்யுதா, மயக்கம் ஒழிந்தது. உமது அருளால் எனக்கு நினைவு வந்துள்ளது. ஐயங்கள் அகன்று போயின; உறுதியாயிருக்கிறேன். உமது சொற்படி செய்வேன்.
சுப்ரமணிய பாரதியின் மொழிபெயர்ப்பு:
அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்: மயக்க மழிந்தது நின்னருளாலே அச்சுதா! நான் நினைவு அடைந்தேன்; ஐயம் விலகி நிற்கிறேன்; நீ செய்யச் சொல்வது செய்வேன்.
விளக்கம்:
இதுவரையில் அறியாமையிலிருந்த அர்ஜுனன் பெரியதொரு வாக்குமூலத்தை இந்த சுலோகத்தில் அளிக்கிறான். அவன் பெற்ற பேறு எது என்பதை அந்த வாக்குமூலமே நிரூபிக்கிறது. ஒவ்வொரு சொல்லிலும் பொருள் ஏராளமாகப் புதைந்து கிடக்கிறது.
=> அர்ஜுனனின் பதில்:
அர்ஜுனன் தன்னை ஆட்கொண்ட கிருஷ்ணரை ‘அச்யுத’ என்று அழைக்கிறான். அச்யுதன் என்பது எவ்வித மாற்றத்திற்கும் உட்படாதவர், பெருநிலையிலிருந்து பிறழாதவர் என்று பொருள்படுகிறது.
=> முதல் வாக்குமூலம்:
‘எனது மயக்கம் நீங்கிவிட்டது’ என்று கூறுகிறான் — மோஹ: நஷ்ட:. மோஹம் அழிந்து ஒழிந்தது. மயக்கம் வரும்போது நடுப்பகலில் விண்ணில் நக்ஷத்திரம் தென்படும். வாமனன் போன்ற சிறிய ஆள் ஈரடியாலே மூவுலகளக்கும் பெரிய ஆள்போன்று அவனுக்குத் தென்படுவான். அத்தகைய மயக்கத்திற்கு அர்ஜுனன் ஆட்பட்டிருந்தான். இவ்வுலக வாழ்வு அவனுக்கு ஒரு பெரிய தலைச்சுமையாகத் தோன்றியது. அதை கீழே இறக்கிவைக்கவும் முடியவில்லை; தூக்கிக்கொண்டு நடக்கவும் இயலவில்லை. இப்படித் தனக்குத்தானே அவன் கற்பித்துக் கொண்டிருந்த மயக்கம் ஒழிந்தது.
=> இரண்டாவது வாக்குமூலம்:
ஞாபகம் என்னால் அடையப் பெற்றுள்ளது — ஸ்ம்ருதிர் மயா லப்3தா4. மயங்கியிருப்பவனுக்கு தான் எங்கு எக்காரணத்தால் எந்நிலையில் இருக்கிறான் என்பது விளங்காது. மயக்கம் தெளிந்த பிறகே உண்மையான ஞாபகம் வருகிறது. அவன் ஏன் மண்ணில் கிடந்தான் என்பதை பிறகு சிந்திக்கிறான்; எதைப் பிதற்றினான் என்று விசாரிக்கிறான். பின்னர் அதையெல்லாம் ஒதுக்கிவிட்டுத் தன் எதார்த்த நிலையைப்பற்றி நினைவுகூர்கிறான். தனது பேரியல்பைப் பற்றிய ஞாபகம் இப்பொழுது அர்ஜுனனுக்கு வந்துள்ளது. தனது சுயத்தை பற்றிய உண்மையான அறிவை, ஆத்ம ஞானத்தை அடைந்துவிட்டான். ஒவ்வொரு ஜீவனும் மயக்கத்தால் பிறப்பு இறப்புக்கு ஆளாகிறான். சித்த சுத்தியடைந்த பிறகு உறுதியான ஞாபகம் வருகிறது. அது தனக்கும் இறைவனுக்கும் இடையில் உள்ள இணக்கத்தைப் பற்றிய அங்கீகாரம் ஆகும். ஜீவன் எத்தகைய பெருநிலைக்குரியவன் என்பதை அந்த ஞாபகமே விளக்குகிறது.
=> மூன்றாவது வாக்குமூலம்:
மயக்கத்திலிருந்து விழித்தது எவ்வாறு சாத்தியமானது? கிருஷ்ணரின் அருளால் அவன் இந்த அறிவைப் பெற்றான். இங்கு ‘உங்களது அருளால்(த்வத் ப்ரஸாதா3த்)’ என்று அர்ஜுனன் கூறுவது, கிருஷ்ணரின் உபதேசத்தைக் குறிக்கிறது. மயங்கிக்கிடந்த ஒருவனை மற்றொருவன் அருள்கூர்ந்து, நீர் தெளித்து, விசிறி வீசிப் பிரக்ஞைக்குக் கொண்டு வருகிறான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அச்செயல் சாதாரணமானது அல்ல. அது பாராட்டுதற்குரிய பெருஞ்செயல். இங்கு அர்ஜுனனுக்கு மயக்கம் தெளிந்ததும், தனது மேலான சொரூபம் குறித்த ஞாபகம் வந்ததும் அவனது சுயப்பிரயத்தனத்தினால் அல்ல. அது தனது சுயப்பிரயத்தனம் என்று எண்ணி அவன் செருக்கு கொள்ளலாகாது. அது கிருஷ்ணரது கருணையினால் விளைந்தது. குந்தியின் மகன் அதை புரிந்து கொண்டவனாக, முழுமனதோடு எடுத்து மொழிகிறான். ஜீவாத்மா பரபோதம் பெறும்போது அது பரம்பொருளின் பேரருள் என்று சொல்கிறான். தன் முயற்சியின் சிறுமையும், அவரருளின் பெருமையும் அப்பொழுது உள்ளபடி அவனுக்கு விளங்குகிறது.
=> நான்காவது வாக்குமூலம்:
உறுதியாய் இருக்கிறேன் என்கிறான் — ஸ்தி2த: அஸ்மி. புயற்காற்றும் பெருமழையும் சேர்ந்து வரும்பொழுது மரம், செடி, கொடிகளெல்லாம் அசைகின்றன், ஒடிகின்றன, வேருடன் பெயர்த்து எடுக்கப்படுகின்றன. அப்போது அவைகளுள் உறுதி பெற்றிருப்பது ஒன்றுமில்லை. அந்நிலையில் பூமியில் உள்ள மண்ணும் பறித்தெடுக்கப்படுகிறது. ஆனால் மலையொன்று இதற்கெல்லாம் அசைவதில்லை. அது உறுதியாக நிற்கிறது. ஞானம் அங்ஙனம் உறுதி பெறவேண்டும். அத்தகைய ஞானம் அடையப்பெற்றவன் ஸ்திதப் பிரக்ஞன் எனப்படுகிறான். அர்ஜுனன் இப்பொழுது ஸ்திதப் பிரக்ஞனாக உள்ளான். தன் சொரூபத்தை பற்றி இப்பொழுது அவன் கொண்டுள்ள பேரறிவை யாரும் கலைத்துவிட முடியாது. பரஞானம் அடையப் பெற்ற பிறகு அது மறைந்துபட்டுப் போவதில்லை.
=> ஐந்தாவது வாக்குமூலம்:
மேலும், அனைத்து ஐயங்களும் நீங்கிய ஒருவனாகத் தான் திகழ்வதாகவும் அவன் கூறுகிறான் — க3த ஸந்தே3ஹ:. ஆத்ம சொரூபத்தை அனுபூதி வாயிலாக சாக்ஷாத்கரித்தவனுக்கு அதைப் பற்றிய சந்தேகம் ஏதும் உண்டாவதில்லை. இன்னும் உயிரோடிருக்கும் ஒருவனுக்குத் தன் உயிர் வாழ்க்கையைப்பற்றி எப்படி சந்தேகம் உண்டாவதில்லையோ அதுபோல அனுபூதி பெற்றவனுக்கு ஆத்ம சொரூபத்தைப்பற்றி ஐயம் வருவதில்லை.
=> கடைசி வாக்குமூலம்:
இப்போது கிருஷ்ணரின் சொற்படி செயல்பட அர்ஜுனன் தயாராக இருக்கிறான். எனவே இறுதியாக, உமது சொற்படி செய்வேன் எனக் கூறுகிறான் — தவ வசநம் கரிஷ்யே. அவனிடம் ‘நான் செய்பவன்’ எனும் அகங்காரமான கர்த்ருத்துவ உணர்வு இனி இல்லை. எனவே செய்யப்பட வேண்டிய காரியத்தை, அது செய்யப்பட வேண்டியது என்பதற்காகவே அவனால் செய்ய முடிகிறது. அவன் எதை செய்ய ஆரம்பத்தில் மறுத்தானோ, அதை செய்ய இப்பொழுது துணிந்தான். செய்வது இன்னதென்று இப்பொழுது விளங்கிவிட்டது. மெய்ஞ்ஞானம் பெற்றதே அதற்குக் காரணம். சாஸ்திரம் புகட்டுவதும், குரு கிருபை புரிவதும், சாதகன் அனுபவ பூர்வமாகப் பெறுவதும் முடிந்த நிலையில் ஒன்றுபட்டு நிற்கின்றன.
=> மோஹம் நீங்கியது:
சுலோகம் 3.22 - ல் பகவான் கிருஷ்ணர் ‘மூவுலகிலும் எனக்கு செய்ய வேண்டிய கடமை எதுவுமில்லை. அடையாத ஒன்றை இனி அடைந்தாக வேண்டும் என்பதும் இல்லவே இல்லை. ஆயினும் நான் கர்மம் செய்துகொண்டே இருக்கிறேன் — ந மே பார்தா2ஸ்தி கர்தவ்யம் த்ரிஷு லோகேஷு கிஞ்சந நாநவாப்தமவாப்தவ்யம் வர்த ஏவ ச கர்மணி’ என்று கூறியிருந்தார். அதுபோல, அர்ஜுனனுக்கு அவனுக்கான பிராரப்த கர்மம் இருப்பதால் அவன் செயல்பட்டுத் தான் ஆக வேண்டும். ஒருகால் அவன் ஆத்ம-அறிவை அடைந்தவனெனில், கர்மம் செய்வதால் அவன் எதையும் இழக்காது தனது பிராரப்த-கர்மத்தை நிறைவேற்றும் பொருட்டு செயல்பட்டவனாக ஆகிறான். அல்லது, ஒருகால் அவன் ஆத்ம-அறிவை பெறவில்லை என்று வைத்துக்கொண்டாலும் அவன் செய்ய வேண்டிய கடமையை ஒரு யோகமாகச் செய்திருப்பான். ஏனென்றால் ‘ஸ்வதர்மத்தில் மரணம் வருமேயானால் அதுவே நல்லது. பிறர் தர்மம் பயத்தை உண்டாக்கும் — ஸ்வத4ர்மே நித4நம் ச்1ரேய: பரத4ர்மோ ப4யாவஹ’ என சுலோகம் 3.35-ல் கூறப்பட்டுள்ளது.
அனைத்து சம்சாரத்திற்கும் காரணமான, மேலும் அறியாமையிலிருந்து பிறந்ததான மோஹம் கடக்கப்பட்டுவிட்டது — மோஹ: நஷ்ட:. அந்த சம்சாரத்தை கடப்பது கடலைக் கடப்பதை போல மிகவும் கடினமானது. ஆனால் சுயத்தை அங்கீகரிப்பதன் மூலம் முற்றிலும் இல்லாமல் போய்விடுகிறது. ஆத்மா எந்த கருவியின் துணையுமில்லாமல் சுயமாகவே வெளிப்படுகிறது, ஆகையால் ஆத்ம-ஞானம் என்பது அடைதலை அல்ல, அதன் இருப்பை அங்கீகரித்தலையே குறிக்கிறது. அர்ஜுனன் இங்கு என்னால் ஞானம் அடையப்பட்டுவிட்டது — மயா ஸ்ம்ருதிர் லப்3தா4, என்கிறான். இங்கு அர்ஜுனனை, தர்ம-அதர்மம் குறித்த குழப்பத்திலிருந்து மட்டுமல்லாமல் ஆத்ம-அனாத்மா குறித்த மோஹத்திலிருந்தும் விடுபட்டவனாகவே சங்கரர் கருதுகிறார். அதாவது, ஆத்ம-அறிவை அடைந்தவனாக, அறியாமை, ஆசை மற்றும் அந்த ஆசையினால் தூண்டப்படும் செயல் போன்ற வடிவங்களில் இதயத்தில் இருக்கின்ற அனைத்து முடிச்சுகளிலிருந்தும் அவன் விடுவிக்கப்படுகிறான். எனவேதான் உனது அருளால் எனது மாயை நீங்கிவிட்டது என்று கூறி அர்ஜுனன் தன் ஆசிரியருக்கு நன்றி தெரிவிக்கிறான்.
=> சாஸ்திரத்தை கற்பதன் பலன்:
கிருஷ்ணரின் கேள்வியும், அதற்கு அர்ஜுனன் அளித்த இந்த பதிலும், முழு சாஸ்திரத்தையும் கற்பதன் பலன் மோஹத்தை, மயக்கத்தை நீக்குவதே என்பதை தெளிவாக உணர்த்துகின்றன. மயக்கம் நீங்கும்போது சம்சாரம் எனப்படும் பிறப்பு-இறப்புச் சுழற்சியும் நீங்கிவிடுகிறது என்பதும் இதிலிருந்து தெளிவாகிறது. எனவே இந்த மோஹமே சம்சாரத்திற்குக் காரணமாக உள்ளது, இதிலிருந்து சம்சாரம் என்பது உண்மையில் இல்லாத ஒன்று என்பதும் தெளிவாகிறது. ஆகவே, ‘துயரப்படத் தகாத ஒன்றைக் குறித்து நீ துயருறுகிறாய் — அசோ1ச்யாந் அந்வசோ1சஸ்த்வம்’ என்கிற உபதேசத்தின் தொடக்கம், ‘எனது மயக்கம் நீங்கிவிட்டது — நஷ்டோ மோஹ:’ என்ற இந்த முடிவுக்கு மிகவும் பொருத்தமான முன்னுரையாக அமைகிறது. அந்த துயரம் மயக்கத்தினால் உருவானது என்பதால், அதற்கு எந்தவொரு உண்மையான காரணமும் இல்லை. ஞானத்தின் மூலம் மயக்கம்(மோஹ) அழிகிறது, அதன் விளைவாகவும் ஆத்மாவைப் பற்றிய தெளிவான அறிவும்(ஸ்ம்ருதி), அதில் உறுதியும்(ஸ்தி2த:) ஆத்மாவை அடையும் பேறும் (லாப4) கிடைக்கின்றன. இதுவே சாஸ்திரத்தை கற்பதன் பலனாக அமைகிறது.
இந்த அறிவு இதயத்தின் அனைத்து முடிச்சுகளிலிருந்தும் முழு விடுதலையை அளிக்கிறது என்பதை சாந்தோக்ய உபநிஷத் 7-1-3 -ல், நாதரருக்கும் சனத்குமாரருக்கும் இடையே நடக்கின்ற உரையாடலிலிருந்து அறியலாம். ‘சுயத்தை அறியாத நான், துக்கத்தில் இருக்கிறேன் — ஸோऽஹம் ப4கவ: ந ஆத்மவித் சோ1சாமி’ என்று நாரதர் கூறுகிறார். நாரதர் நான்கு வேதங்கள் உட்பட பல விஷயங்களை அறிந்திருந்தாலும், அவர் இன்னும் துக்கத்திற்கு ஆளாகிறார் ஏனெனில் ஆத்மா குறித்து அவருக்கு தெரியாது. எனவே இந்த துக்கக்கடலை கடக்க உதவுமாறு அவர் சனத்குமாரரிடம் கோருகிறார் — சோ1கஸ்ய பாரம் தாரயது. நாரதரின் வேண்டுகோளுக்கு சனத்குமாரர், ‘துயரத்திற்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் இடையில் வேறுபாட்டை ஏற்படுத்தும் ஒன்றைத் தவிர மற்ற அனைத்தையும் நீங்கள் அறிவீர்கள், அது உண்மையில் எல்லையற்றது, பூ4மா’, என்று கூறுகிறார். இதேபோல், முண்டோகபநிஷத் 2-2-8-ல், ஆத்மாவே ப்ரம்மம் என்று அறியப்படும்போது ‘இதயத்தின் முடிச்சு அவிழ்க்கப்படும், சகல ஐயங்களும் அழிந்துவிடும் — பி4த்3யதே ஹ்ருத3யக்3ரந்தி: சித்3யந்தே ஸர்வஸம்ச1யா:, என்று கூறப்படுகிறது. மேலும் ஈசாவாஸ்யோபநிஷத்தின் ஏழாவது மந்திரம், ‘ஆத்மாவின் ஒருமையைக் காண்பவருக்கு மோஹம் எங்கே! துயரம் எங்கே! — தத்ர கோ மோஹ: க: சோ1க ஏகத்வமநுபச்1யத:’ என்கிறது.
=> மனநிறைவு:
இப்போது அர்ஜுனன் ஐயங்கள் நீங்கிய நிலையில் கிருஷ்ணரிடம், ‘உங்களது சொற்படி செய்வேன் — தவ வசநம் கரிஷ்யே’, என்று கூறுகிறான். அதாவது எனது கடமையை செய்யத் தயார். இச்சூழ்நிலையில் எது செய்யப்பட வேண்டுமோ அதை விருப்பு வெறுப்பின்றி செய்யத் தயார், என்று கூறுகிறான். இந்த வெளிப்பாட்டின் பொருளை சங்கரர் பின்வருமாறு விளக்குகிறார் — ‘உங்களது அருளால் நான் நிறைவு பெற்றவன்(க்ருதார்த2) ஆகிவிட்டேன். இனி நான் செய்ய வேண்டியது என்று எதுவும் எஞ்சியிருக்கவில்லை’. மோக்ஷத்தை அடைவதன் மூலம் மனித வாழ்வின் அனைத்து முக்கிய இலக்குகளும்(புருஷார்த்தங்கள்) அடையப்படுகின்றன. அப்போது தர்மம், அர்த்தம் மற்றும் காமம் ஆகியவற்றை நாடி அதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிகள் முழுமை பெறுகின்றன. எனவே, ‘இனி நான் செய்ய வேண்டியது ஏதுமில்லை’ என்று அர்ஜுனனால் கூற முடிகிறது. முன்னதாக, தான் சந்யாசியாக(பிக்ஷு) செல்ல வேண்டும் என்று அவன் நினைத்திருந்தான். ஆனால் இப்போது, செய்ய வேண்டிய எதையும் எவ்விதச் சிக்கலுமின்றி தன்னால் செய்ய முடியும் என்பதை அர்ஜுனன் உணர்கிறான். இது அவனது மனநிறைவைக் காட்டுகிறது. இதிலிருந்து, மயக்கம் அல்லது அறியாமை நீங்கும் வரை சாஸ்திரங்களை ஆராயும் முயற்சி தொடர்கிறது என்பதையும், அது நீங்கிய பிறகு செய்ய வேண்டியது வேறொன்றும் இல்லை என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்கிறோம்.
ஶ்ரீ கிருஷ்ணார்ஜுன ஸம்வாதம் இத்துடன் முடிவடைகிறது. இனி, இது மற்ற சம்பவங்களுடன் தொடர்பு பெறுவது, வருகிற சில சுலோகங்களில் விளக்கப்படுகிறது.
ஶ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் உபதேசம்:
தவளைக்குஞ்சினுடைய வால் விழுந்ததும் அது தண்ணீரிலும் தரையிலும் வாழக்கூடும். அஞ்ஞானமாகிய வால் மனிதனிடமிருந்து விழுந்துவிட்டால் அவனுக்கு முக்தியுண்டாகிறது. அப்போது அவன் கடவுளிடத்தும், அதுபோலவே உலகத்தினிடத்தும் நன்கு வாழக்கூடியவனாகிறான்.
————————————————————————————————
