||18.71|| கீதையை கேட்பவருக்கு கிடைக்கின்ற பலன்:
श्रद्धावाननसूयश्च शृणुयादपि यो नर: ।
सोऽपि मुक्त: शुभाँल्लोकान् प्राप्नुयात्पुण्यकर्मणाम् ।। ७१ ।।
ச்1ரத்3தா4வாநநஸூயச்1ச ச்1ருணுயாத3பி யோ நர: ।
ஸோऽபி முக்த: சு1பால்லோகாந் ப்ராப்நுயாத்புண்யகர்மணாம் ।। 71 ।।
श्रद्धावान् ச்1ரத்3தா4வாந் சிரத்தையுடையவனாயும் अनसूय: च அநஸூய: ச குறை காணாமலும் य: नर: யோ நர: எம்மனிதன் शृणुयात् अपि ச்1ருணுயாத் அபி கேட்கவாவது செய்கிறானோ
स: अपि ஸ: அபி: அவனும் मुक्त: முக்த: விடுதலையடைந்தவனாய் पुण्य कर्मणाम् புண்ய கர்மணாம் புண்ணிய கர்மம் செய்பவர்களுடைய शुभान् लोकान् சு1பாந் லோகாந் நல்லுலகங்களை प्राप्नुयात् ப்ராப்நுயாத் அடைவான்.
ஊக்கங்கொண்டு, குறைகாணாமல் இதைக் கேட்கவாவது செய்யும் மனிதனும் விடுதலையுற்று நல்வினையாளர் எய்தும் நல்லுலகங்களை அடைவான்.
சுப்ரமணிய பாரதியின் மொழிபெயர்ப்பு:
நம்புதல் கொண்டு, பொறாமை போக்கி, இதனைக் கேட்பது மட்டுமே செய்வானெனினும், அவனும் விடுதலையடைவான். அப்பால் புண்ணியச் செயலினர் நண்ணும் நல்லுலகங்க ளெய்துவான்.
விளக்கம்:
பொதுவாக ஒரு சாதனத்தை மேற்கொள்ளும் ஒருவன், அவனது சிரத்தையைப் பொருத்து இரு வகையான பலன்களை அடைய முடியும். (1) முக்கிய பலன், (2) அவாந்தர பலன் எனப்படும் பக்க விளைவு. கீதையை சிரத்தையுடன் கற்பவன் அடைகிற முக்கிய பலன் என்பது மோக்ஷமாகும். ஆனால் மனத்தூய்மையின்மையால் ஒருவன் முக்கிய பலனான மோக்ஷத்தை அடையவில்லை எனினும் அவன் அவாந்தர பலனான புண்ணியத்தை அடைகிறான். இந்த புண்ணியம் அவனுக்கு சித்த சுத்தியையும், சுகத்தையும் கொடுக்கிறது.
=> கீதையைக் கேட்பவனது பலன்:
சிரத்தையுடையவனாக கீதையை கேட்பவன் அடையும் பலனைக் குறித்து பகவான் கூறுகிறார் — ச்1ரத்3தா4வாந். இங்கு சிரத்தை என்பது கிருஷ்ணரை ஒரு தனி மனிதனாகப் பார்க்காமல் பரமேஷ்வரனாகப் பார்ப்பவனைக் குறிக்கிறது. மேலும் அவன் இந்த கீதா சாஸ்திரத்திலும், பகவானிடமும், இந்த உபதேசத்தை விளக்கிக் கூறும் குருவிடமும் குறை காண முயற்சிப்பதில்லை — அநஸூய. அத்தகையவன் இந்த கீதையை கேட்பதன் மூலமே விடுதலையை அடைகிறான். எதிலிருந்து? அது சூழ்நிலையைப் பொறுத்து அமைகிறது. மனதுக்கு ஊட்டும் நல்லெண்ணங்களுக்கு சம்ஸ்காரங்கள் என்று பெயர். பகவத் விஷயங்களைக் கேட்பது சம்ஸ்காரங்களுள் சிறந்த சம்ஸ்காரமாகிறது. பக்தி சிரத்தையுடன் கேட்பவன் கீழ்மையினின்று விடுதலையடைந்து முன்னேற்றமடைவது உறுதி.
இங்கு பகவான், புண்ணிய-கர்மத்தால் கிடைக்கின்ற மங்களகரமான லோகங்களுக்கு அவன் செல்வான் என்று கூறுகிறார். கேட்டுப் புரியாமல் போனவனுக்கும், பக்தி விசுவாத்துடன் கேட்டதனால் புண்ணிய கர்மத்தை செய்தவனாக, பாபத்திலிருந்து விடுதலை அடைந்து சுபமான உலகங்களை அடைகிறான். அதாவது, அதன் பொருளைப் புரிந்து கொள்ளாமலேயே, வெறுமனே கேட்பதன் மூலமே அவன் பாபத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். இந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி சங்கரர், ‘எனில், ஞானம் பெற்றவனைப் பற்றி என்ன சொல்வது!’ என்கிறார். அவனிடம் ஞானம் இருந்தால், அவன் சம்ஸாரத்திலிருந்து முழுமையான விடுதலையை அடைகிறான்.
சிரத்தையுடன் கீதையைக் கேட்பதன் மூலமே பெரும் பாபம் அழிக்கப்படுகிறது என்பது பகவானின் வார்த்தைகள். அதன் மூலம், ஒருவன் மங்களகரமான உலகமான சுபலோகத்தை அடையலாம். இது ஒரு விஷயம். பிறகு சாஸ்திரத்தைப் படித்து அதன் பொருளைப் புரிந்துகொண்டால் அவன் மோக்ஷத்தை அதாவது சம்ஸாரத்திலிருந்து விடுதலையை அடைவான்.
————————————————————————————————
||18.72|| பகவானின் இறுதி சுலோகம்:
कच्चिदेतच्छ्रुतं पार्थ त्वयैकाग्रेण चेतसा ।
कच्चिदज्ञानसंमोह: प्रनष्टस्ते धनञ्जय ।। ७२ ।।
கச்சிதே3தச்ச்2ருதம் பார்த2 த்வயைகாக்3ரேண சேதஸா ।
கச்சித3க்ஞாநஸம்மோஹ: ப்ரநஷ்டஸ்தே த4நஞ்ஜய ।। 72 ।।
पार्थ பார்த2 பார்த்தா त्वया த்வயா உன்னால் एकाग्रेण चेतसा ஏகாக்3ரேண சேதஸா ஒருமை மனதுடன் एतत् ஏதத் இது श्रुतं कच्चित् ச்2ருதம் கச்சித் கேட்கப்பட்டதா धनञ्जय த4நஞ்ஜய தனஞ்ஜயா ते தே உன்னுடைய अज्ञानसंमोह: அக்ஞாநஸம்மோஹ: அக்ஞானத்திலிருந்து உதித்த குழப்பம் प्रनष्ट: कच्चित् ப்ரநஷ்ட: கச்சித் அழிந்ததா?
பார்த்தா, ஒருமை மனதுடன் உன்னால் இது கேட்கப்பட்டதா? தனஞ்ஜயா, உனது அறியாமையாகிய மயக்கம் அழிந்ததா?
சுப்ரமணிய பாரதியின் மொழிபெயர்ப்பு:
பார்த்தா! சித்தத்தை ஏகாந்தமாக்கி இதை நீ கேட்டு வந்தனையா? தனஞ்ஜயா, உன் அஞ்ஞான மயக்கம் அழிந்ததா?
விளக்கம்:
இது பகவானின் இறுதி சுலோகம் ஆகும். இங்கு பகவான் ஆசிரியரின் தர்மத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
=> ஆசார்ய தர்மம்:
இப்போது அர்ஜுனன் தனக்குக் கற்பிக்கப்பட்ட அனைத்தையும் புரிந்துகொண்டானா இல்லையா என்பதை அறிய விரும்பும் ஒரு ஆசிரியராக கிருஷ்ணர் ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறார். ஒரு ஆசிரியனாகவும், மேலும் ஈஷ்வரனாகவும், அர்ஜுனன் புரிந்துகொண்டானா இல்லையா என்பதை அவர் நிச்சயமாக அறிந்திருக்க முடியும், தன் மாணவனின் மனதில் என்ன நிகழ்கிறது என்பதையும் அவர் அறிந்திருக்க முடியும். அப்படியிருக்க, அவர் ஏன் அர்ஜுனனிடம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கிறார்? என்கிற ஐயம் எழலாம். இங்கு இந்தக் கேள்வியைக் கேட்பதன் மூலம் பகவான் ஒரு முக்கியக் கருத்தை வலியுறுத்துகிறார் என்று சங்கரர் கூறுகிறார். ஒருவேளை அர்ஜுனன் சாஸ்திரத்தைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்று வைத்துக்கொள்வோம்; அப்படியானால், தான் அவனுக்கு மீண்டும் கற்பிக்க வேண்டும் என்பதைக் கிருஷ்ணர் இங்கே சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறார். கற்பிக்க வேறெதுவும் எஞ்சியிருக்கவில்லை என்றாலும், அவர் வேறொரு முறையைக் கையாண்டு அதே பாடப்பொருளை மீண்டும் கற்பிக்க முடியும். மாணவன் பாடத்தைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றால், ஆசிரியர் வேறொரு அணுகுமுறையைக் கையாள்வதே அவரது கடமையாகும். அர்ஜுனனிடம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டபோது பகவான் கொண்டிருந்த நோக்கமும் அதுவே ஆகும். கற்பித்தல் முழுமையடைந்தது என்று கருதப்படுவதற்கு முன்னதாகவே, மாணவன் தான் தேடிக் கண்டடைய வேண்டியதைக் கண்டடைந்துவிட்டதாக உள்ளாரத் தானே உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.
ஆகவே, மாணவனால் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லையென்றால், வேறொரு முறையைப் பயன்படுத்தி மீண்டும் கற்பிக்க வேண்டும் எனும் கருத்தை வலியுறுத்துவதற்காகவே இந்தக் கேள்வி இங்குப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
=> மன ஒருமுகப்பாடு:
கிருஷ்ணர் இங்கே அர்ஜுனனை, தனது அன்புக்குரிய அத்தையான பிருதை(குந்தி)யின் மகன் என்பதை குறிக்கும்படி பார்த்தா என்று அழைக்கிறார். ‘ஒருமை மனதுடன் உன்னால் இந்த சாஸ்திரம் கேட்கப்பட்டதா?’ என்று கேட்கிறார் — த்வயா ஏகாக்3ரேண சேதஸா ஏதத் ச்2ருதம். ‘ஏகாக்3ரேண சேதஸா’ எனில் ஒருமுகப்பட்ட, கவனமான மனதைக் குறிக்கிறது. வெறுமனே கேட்கப்படாமல், மன ஒருமுகப்பாட்டுடன் இது கேட்கப்பட்டதா என்பதையும் கிருஷ்ணர் அறிய விரும்புகிறார். அதாவது, கேட்கும் நேரத்தில் ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டுமே கவனத்தில் இருக்க வேண்டும். இதிலிருந்து, கேட்பதில் கவனம் என்பது மிகவும் முக்கியமான விஷயம் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்கிறோம். உபதேசத்தைக் கேட்கும்போது ஒருவன் அப்போதைக்கு அனைத்து எண்ணங்களையும் தவறான நோக்கங்களையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, உபதேசத்திற்குத் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்தல் வேண்டும். அதுவே முதன்மையான தகுதியாகும். முன்பு கேட்கப்பட்டதையோ அல்லது ஏற்கனவே மனதில் உள்ளதையோ அல்லாமல், இப்போது கற்பிக்கப்படுவதை மட்டுமே புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியுடன் கவனித்தல் வேண்டும். மனதின் முன் ஒரேயொரு பாடப்பொருள் மட்டுமே இருத்தல் வேண்டும். பழைய விஷயங்களும் தவறான புரிதல்களும் குறுக்கிட்டு, கேட்பதைக் குழப்பி, சிக்கலை உருவாக்காமல், கற்பிக்கப்படுவதை மட்டும் கேட்கும் அந்தத் திறனே ‘ஏகாக்3ரதா’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.
=> அறியாமையெனும் மயக்கம்:
அடுத்ததாக கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனை தனஞ்ஜயா என்று விளித்து, இரண்டாவது கேள்வியைக் கேட்கிறார். ‘உன்னுடைய அறியாமையாகிய மயக்கம் நீங்கிவிட்டதா?’ — தே அக்ஞாநஸம்மோஹ: ப்ரநஷ்ட:. மயக்கம்(மோஹ) இருக்கும் இடத்தில் குழப்பமும் இருக்கும் ஆகையினால் பொருட்கள் உள்ளவாறு பார்க்கப்படுவதில்லை. ஆத்மா ஆத்மாவாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை, அனாத்மா அனாத்மாவாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை, இவ்விரண்டிற்கும் இடையே ஒரு குழப்பம் நிலவுகிறது.
எங்கு மயக்கம் இருக்கிறதோ, அங்கு குழப்பமும் இருக்கும்; அந்தக் குழப்பம் எப்போதும் இரண்டு விஷயங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று கலப்பதாலேயே ஏற்படுகிறது. மயக்கம் இரண்டு வகைப்படும்.
(1) மேலான நிலையில் ஏற்படும் மயக்கம்—அது ஆத்மாவிற்கும் அனாத்மாவிற்கும் இடையிலான குழப்பமாகும்.
(2) சார்பு நிலையில் ஏற்படும் மயக்கம்—அது தர்மத்திற்கும் அதர்மத்திற்கும் இடையிலான குழப்பமாகும்.
இவ்விரண்டுமே அறியாமையிலிருந்து (அக்ஞாந) பிறப்பவை. அறியாமையினால் பிறந்த இந்த மோஹம் அழிந்துவிட்டதா என்று கிருஷ்ணர் இங்கே வினவுகிறார். இதன் பொருள் என்னவென்றால், இந்தச் சாஸ்திரம் முழுவதுமே மோஹத்தை அழிப்பதற்காகவே அமைந்திருக்கிறது என்பதாகும். அர்ஜுனன் சாஸ்திரத்தை முறையாகச் செவிமடுத்தானா என்று அவர் கேட்கும்போது, அர்ஜுனனின் புரிதல் அனைத்துவிதமான மோஹங்களையும் அழிக்கும் அளவிற்குப் பக்குவப்பட்டிருக்கிறதா என்பதை அவர் அறிந்துகொள்ள விரும்புகிறார். இந்த மோஹத்தை நாம் உருவாக்க வேண்டியதில்லை என்று சங்கரர் கூறுகிறார். இது மிகவும் இயல்பான ஒன்று — ஸ்வபா4விக (இயற்கையானது) என்கிறார். விழுமியங்களின் விஷயத்திலும் இதுவே உண்மையாகும். எது சரி, எது தவறு என்பது குறித்த உள்ளார்ந்த அறிவு நமக்கு இயல்பாகவே அமைந்திருக்கிறது. இருந்தாலும் அதன் உண்மையான மதிப்பை நாம் உள்வாங்கிக்கொள்ள வேண்டியது அவசியம். அதற்கு அந்த உள்வாங்கும் செயல்முறையை தானாகவே அவன் முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும். மேற்சொல்லப்பட்ட இவ்விரு வகையான மயக்கங்களையும் களைவதற்காகவே நாம் சாஸ்திரத்தை கேட்க முயல்கிறோம். ஆசிரியர் கற்பிக்க மேற்கொள்ளும் முயற்சியும், அந்த அறியாமையாகிய மோஹத்தை அகற்றுவதையே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.
=> நிறைவுச் சொல்:
இந்தக் கேள்வியுடன் கிருஷ்ணரின் சொற்கள் நிறைவடைகின்றன. ‘காரணமின்றி நீ வருந்துகிறாய் — அசோ1ச்யாந் அந்வசோ1சஸ்த்வம்’ எனத் தொடங்கிய உபதேசம், இறுதியில் ‘வருந்தாதே — மா சு1ச:’ என முடிவடைந்தது. கிருஷ்ணருக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் இடையிலான உரையாடலைச் சுருக்கமாகக் கூறும் அடுத்தடுத்த சில ஸ்லோகங்களுக்குப் பிறகு, கிருஷ்ணர் உச்சரித்த ‘த4நஞ்ஜய’ என்ற சொல்லுடன் இது நிறைவுறுகிறது. ‘த4நஞ்ஜய’ எனில் அனைத்துச் செல்வங்களையும் வெல்பவன் என்று பொருள். செல்வம் பல வகைப்படும். ஆன்மிகச் செல்வமும் ‘த4ந’ என்றே அழைக்கப்படுகிறது. எனவே இது மிகவும் மங்களகரமான ஒரு நிறைவாகும்.
இனி அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரின் கேள்விக்கு விடையளிக்கிறான். ஒருவேளை அவன், ‘நீங்கள் சந்யாசத்தையும் பின்னர் கர்மயோகத்தையும் புகழ்கிறீர்கள், எனில் இவ்விரண்டில் எது சிறந்தது என்பதை தெளிவாகச் சொல்லுங்கள் — ஸந்ந்யாஸம் கர்மணாம் க்ருஷ்ண புநர்யோக3ம் ச ச1ம்ஸஸி யச்ச்2ரேய ஏதயோரேகம் தந்மே ப்3ரூஹி ஸுநிச்1சிதம்’ என்று கேட்டிருந்தால், கிருஷ்ணர் மீண்டும் அனைத்தையும் விளக்க வேண்டியிருந்திருக்கும். ஆனால் இங்கே, அர்ஜுனன் பகவானின் கேள்விக்கு மிகவும் சாதகமான பதிலை அளிக்கிறான் என்பதால் கீதை நிறைவடைகிறது.
————————————————————————————————
