||18.36|| மூன்று விதமான சுகம்:
सुखं त्विदानीं त्रिविधं शृणु मे भरतर्षभ ।
अभ्यासाद्रमते यत्र दु:खान्तं च निगच्छति ।। ३६ ।।
ஸுக2ம் த்விதா3நீம் த்ரிவித4ம் ச்1ருணு மே ப4ரதர்ஷப4 ।
அப்4யாஸாத்3ரமதே யத்ர து3:கா2ந்தம் ச நிக3ச்ச2தி ।। 36 ।।
भरतर्षभ ப4ரதர்ஷப4 பரதகுலக் காளையே यत्र யத்ர எதில் अभ्यासात् அப்4யாஸாத் பயிற்சியால் रमते ரமதே இன்பமடைகின்றானோ दु:खान्तं च து3:கா2ந்தம் ச துக்கத்தின் முடிவையும் निगच्छति நிக3ச்ச2தி அடைகிறானோ त्रिविधं सुखं तु த்ரிவித4ம் ஸுக2ம் து மூன்று விதமான சுகத்தையும் मे மே என்னிடம் इदानीं இதா3நீம் இப்பொழுது शृणु ச்1ருணு கேள்.
ஒருவன் எச்சுகத்தைப் பயிற்சியால் துய்த்துத் துன்பத்தின் முடிவையடைகிறானோ, அதன் மூவிதப் பாகுபாட்டையும் இப்பொழுது என்னிடம் கேளாய், பரதகுலக் காளையே.
சுப்ரமணிய பாரதியின் மொழிபெயர்ப்பு:
பாரதக் காளையே! இப்போது மூன்று விதமாகிய இன்பங்களைச் சொல்லுகிறேன், கேள். எதனிலே ஒருவன் பயிலப் பயில உவகை மிகுதியுறப் பெறுவானோ, எதனில் துக்க நாச மெய்துவானோ,
விளக்கம்:
சுலோகம் முப்பத்தியேழு முதல் முப்பத்தொன்பது வரை மூன்று வகையான சுகம் குறித்து பகவான் பேச இருக்கிறார். அதற்கான அறிமுக சுலோகம் இது.
இங்கு அர்ஜுனன் ‘ப4ரதர்ஷப4’, பரதகுலக் காளையே, பரத குடும்பத்தில் மிகவும் உயர்ந்தவனே என பகவானால் அழைக்கப்படுகிறான். ‘து’ என்ற சொல், ஒரு புதிய தலைப்பு தொடங்கப்படுகிறது என்பதைக் குறிக்கிறது. ‘இப்பொழுது நான் சொல்வதைக் கேள்’ எனக் கூறி கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனின் கவனத்தை ஈர்க்கிறார் — இதா3நீம் மே ச்1ருணு. மூன்று விதமான சுகத்தை குறித்து என்னிடமிருந்து கேள் என்கிறார் — த்ரிவித4ம் ஸுக2ம்.
=> சுகப்பிராப்தி:
ஒவ்வொரு மனிதனும் இயல்பாகவே சுகத்துக்காக ஏங்குகிறான் என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். மகிழ்ச்சிக்கான நமது ஏக்கம் என்பது ஒரு கற்றறிந்த ஆசை அல்ல, அது ஒரு உள்ளுணர்வு ஆசை. இங்கே கிருஷ்ணர் சொல்வது என்னவென்றால், எல்லோரும் சுகத்தை விரும்புகிறார்கள்; ஆனால் மனிதர்களுக்கு எந்த வகையான சுகத்தை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பது குறித்து ஒரு தேர்வு உள்ளது. உதாரணமாக, உணவை பொருத்தவரை அனைவரும் உணவருந்த வேண்டும், அதில் வேறு வழியில்லை. ஆனால் எந்த வகையான உணவு, சைவம், அசைவம், மேலும் அதிலும் பலவகைகள் இருப்பதால் அங்கே ஒரு தேர்வு தேவைப்படுகிறது. அதேபோல ஒருவனுக்கு சுகத்தை தேர்ந்தெடுப்பதைப் பொறுத்தவரை வேறு வழியில்லை. சுகத்தின் மீது எல்லோருக்கும் விருப்பம் உள்ளது. ஆனால் அதன் வகையைப் பொறுத்தவரை ஒரு தேர்வு உள்ளது. புத்தியுள்ள ஒருவன் சரியான வகையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான்.
=> பயிற்சி:
ஆகையால் அர்ஜுனா நீ கேள், இங்கே ஒரு உண்மை இருக்கிறது, என்கிறார் கிருஷ்ணர். அது என்ன? எந்தவொரு வகையான இன்பத்தை அனுபவிக்கவும் ஒருவன் தனது மனதைப் பயிற்றுவிக்க முடியும்; அது தொடர் பயிற்சியின் மூலம் அவன் வளர்க்கும் ரசனையிலிருந்து வரும் ஒன்று. ஒரு குறிப்பிட்ட வகை உணவின் மீது ஒருவன் பயிற்சியின் மூலம் சுவைக்கான ரசனையை வளர்த்துக் கொள்ளமுடியும். உதாரணமாக, முதலில் சப்பாத்தி பிடிக்காமல் போகலாம். ஆனால் உடல் ஆரோக்கியத்திற்காக என்று அதை சாப்பிட்டு பழகி, பின் மெதுவாக ஒரு ரசனையை உருவாக்கிக் கொண்டு அதை சுவைக்கத் தொடங்கலாம். நல்ல அல்லது கெட்ட பழக்கம், உணவு, உடை, இசை, விளையாட்டு என எதை எடுத்துக் கொண்டாலும் முதலில் நாம் வெறுத்ததை பிறகு பயிற்சியின் மூலம் பிடித்தமானதாக மாற்ற முடியும். அதுபோலவே பயிற்சியின் மூலம் சாத்விக, ராஜஸ அல்லது தாமஸ சுகத்தை அனுபவிக்க கற்றுக் கொள்ளலாம். எனவே மனதை பயிற்றுவிக்க முடியும் என்றால், ஏன் நமது மனதை நல்ல சுகத்துக்காகப் பயிற்றுவிக்கக் கூடாது?
எந்த சுகத்தைப் தொடர் பயிற்சியினால் துய்த்துப் பழகி துன்பத்தின் முடிவை அடைகிறானோ அது மூன்று விதமானது — அப்4யாஸாத் ரமதே து3:கா2ந்தம் நிக3ச்ச2தி, என்கிறார் பகவான். மூன்றுவித சுகங்களின் வழியாகவும் துன்பத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும் எனில் இந்த மூன்று சுகங்களுக்கும் என்ன வித்தியாசம்? அதை இனிவரும் சுலோகங்களில் கிருஷ்ணர் வரையறுக்கிறார்.
————————————————————————————————
||18.37|| சாத்விகமான சுகம்:
यत्तदग्रे विषमिव परिणामेऽमृतोपमम् ।
तत्सुखं सात्त्विकं प्रोक्तमात्मबुद्धिप्रसादजम् ।। ३७ ।।
யத்தத3க்3ரே விஷமிவ பரிணாமேऽம்ருதோபமம் ।।
தத்ஸுக2ம் ஸாத்த்விகம் ப்ரோக்தமாத்மபு3த்3தி4ப்ரஸாத3ஜம் ।। 37 ।।
यत् तत् யத் தத் எந்த ஒன்று अग्रे அக்3ரே முதலில் विषम् इव விஷம் இவ விஷம்போல परिणामे பரிணாமே முடிவில் अमृत उपमम् அம்ருத உபமம் அமிர்தத்துக்கு ஒப்பானது
आत्म बुद्धि प्रसादजम् ஆத்ம பு3த்3தி4 ப்ரஸாத3ஜம் ஆத்மாவில் நிலைபெற்ற புத்தியின் தெளிவிலே தோன்றுகிற तत् सुखं தத் ஸுக2ம் அந்த சுகமானது सात्त्विकं प्रोक्तं ஸாத்த்விகம் ப்ரோக்தம் சாத்விகமென்று பகரப்படுகிறது.
எது முதலில் விஷம் போலவும் முடிவில் அமிர்தத்துக்கு ஒப்பானதுமாகிறதோ அந்த சுகம் சாத்விகமாம். ஆத்ம நிஷ்டையில் தெளிவடைந்த புத்தியில் அது தோன்றுகிறது.
சுப்ரமணிய பாரதியின் மொழிபெயர்ப்பு:
எது தொடக்கத்தில் விஷத்தை யொத்ததாய் விளைவில் அமிர்த மொப்ப மாறுவதோ, அந்த இன்பமே சாத்விகமாகும்; அஃது தன் மதியின் விளக்கத்திலே பிறப்பது.
விளக்கம்:
இந்த சுலோகத்தில் பகவான் சாத்விக சுகம் எத்தகையது என விளக்கமளிக்கிறார். அதை அவர் தூய ஆன்மிக சுகம் என்று வரையறுக்கிறார். அதாவது ஆன்மிக வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் ஒருவன் பெறக்கூடிய ஆனந்தம் சாத்விக சுகம் ஆகும். அந்த பயணத்தின் முடிவில் அல்ல, ஒருவன் பயணிக்கும்போதுகூட அதில் ஒரு சுகம் உள்ளது. கர்ம-யோகத்தின் மட்டத்திலிருந்தே ஒரு சுகம் கிடைக்கிறது; அடுத்ததாக உபாசனையிலும், நற்பண்புகளை அடையும்போதும் அதில் ஆனந்தம் உள்ளது. இதில் அழகு என்னவென்றால், இந்த வகையான சுகம் வெளிவிஷயங்களிலிருந்து அல்லாமல், உள்ளிருந்து வருகிறது.
=> முதலில் விஷம்:
சாத்விகமான சுகம் ஆரம்பத்தில் விஷம் போன்றது என கூறப்படுகிறது — அக்3ரே விஷம் இவ. இங்கு ‘விஷம்’ என்பது விரும்பத்தக்கதாக இல்லாமல் இருப்பதை, கடினமாக இருப்பதைக் குறிக்கிறது.
மோக்ஷம் எனப்படும் சுய-அறிவை ஒருவன் தேடத் தொடங்கும்போது, அவன் தன்னைத்தானே அணுகத் தொடங்குவதால் அங்கு அவன் முதலில் சிரமப்படுகிறான். தனது தேடலைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, அவன் ஏதாவது ஒன்றைச் செய்து மேலோட்டமான சில திருப்தியை அடைந்தான். உண்மையான பிரச்சினைகளை கவனிக்காமல் பல்வேறு விஷயங்களால் மூழ்கடிக்கப்பட்டிருந்ததனால், மனநிறைவைத் தேடத் தூண்டும் வலியை அவன் கண்டிருக்கவில்லை. இப்போது கவனத்தை தன் பக்கம் திருப்பும்போது, முன் ஒருபோதும் சிந்திக்காத துக்கங்களும், நினைத்திருக்காத எண்ணங்களும் முன்னிலையில் வருகின்றன. தனது தீய குணங்கள் பார்வைக்குத் தெரிய தொடங்குகின்றன. ஆரம்பத்தில் இது விஷம் போன்றது, ஏனென்றால் அதை சரியாக புரிந்து கொள்வதற்கு வைராக்கியம், மன முதிர்ச்சி, பற்றற்ற தன்மை, புறநிலைத்தன்மை மற்றும் தன் மனதைப் புரிந்துகொள்வது போன்றவை தேவைப்படுகின்றன. மேலும் இவை அனைத்தையும் சரியாகக் கையாளுவதற்கு கடந்த காலத்தை கைவிட வேண்டும். இவை அனைத்தும் சாதாரணமானவைகள் அல்ல. இவற்றிற்கு நிறைய சுயதேடல் தேவைப்படுகிறது என்பதால் இது எளிதானதும் அல்ல. இது ஒரு கடினமான செயல்முறை. எனவே ஆரம்ப காலகட்டத்தில் ஆன்மிக நாட்டம் என்பது வலியால் நிறைந்துள்ளது. அந்த வேதனை, இங்கு மோசமான சுவை கொண்டதும் அழிக்கக்கூடியதுமான விஷத்திற்கு ஒப்பிடப்படுகிறது. விஷத்தை யாரும் எடுத்துக் கொள்ள விரும்புவதில்லை. ஆனால் நற்பண்புகளை அடைதல், ஞானம், பற்றற்ற தன்மை மற்றும் அடைந்த ஞானத்தில் நிலைத்திருக்கும் திறனைப் பெற தொடக்கத்தில் நிறைய பயிற்சியும் முயற்சியும் தேவை. பழகும்வரை அது மிக கடினமானதாக இருக்கிறது. வைராக்கியத்தினால், பொறுமையினால், நற்பண்புகளினால், ஞானத்தினால் மற்றும் நிதித்யாசனத் தியானத்தினால் இந்த நிலையை கடக்கும்போது என்ன நடக்கிறது?
=> பின்னர் அமிர்தம்:
முடிவில், அதாவது மேற்சொன்ன மாற்றம் ஏற்படும்போது, பரிணாமே, ஒரு சுகம் உண்டாகிறது. புரிதல், பற்றின்மை போன்றவற்றினால் உண்டாகும் மனமுதிர்ச்சியிலிருந்து பிறக்கும் ஒரு சுகம் இருக்கிறது என்று சங்கரர் இங்கு விளக்கமளிக்கிறார். அந்த சுகம் சாத்விகமானது, மேலும் அது அமிர்தத்தை போன்றது — அம்ருத உபமம். அமிர்தத்தை போன்று இனிமையானது, பேரின்பத்தை அளிக்கவல்லது. சொர்க்கத்துடன் தொடர்புடைய ஒன்றாக கருதப்படுகிற இந்த அமிர்தம் என்பது நாம் நேரடியாக அனுபவித்திராத, ஆனால் சாஸ்திரத்தில் மட்டுமே கேள்விப்பட்டிருக்கிற ஒரு திரவியம். புராணங்களில் அமிர்தம் பற்றி நிறைய விளக்கங்கள் உள்ளன, அங்கு அது ஒரு வகையான பால் என கூறப்படுகிறது. அதில் சிறிதளவு எடுத்துக் கொண்டாலும், ஒருவன் அழியாதவனாக ஆகிறான். இதன் பொருளை அப்படியே நேரடியாக எடுத்துக்கொண்டால், அந்த அமிர்தம் கண்டிப்பாக ஞானமாக மட்டுமே இருக்க முடியும்!
=> தெளிவான புத்தியில் தோன்றுவது:
இந்த சாத்விகம் சுகம் அமிர்தத்திற்கு ஒப்பானது, ஏனென்றால் அது ஒருவனை அழியாதவனாக ஆக்குகிறது. மேலும் அது ஆத்ம நிஷ்டையில் தெளிவடைந்த புத்தியிலிருந்து தோன்றுவது — ஆத்ம பு3த்3தி4 ப்ரஸாத3ஜம், என்கிறார் கிருஷ்ணர். எனவே இந்த ஆனந்தமானது காலத்திலிருந்து விடுபட்டது. ஒரு பொருளிலிருந்து தோன்றும்போது அது நிச்சயமாக காலப்போக்கில் மறைந்துவிடும். ‘ஆத்ம பு3த்3தி4’ என்பது ஆத்மாவைப் பற்றிய அறிவை கொண்ட மனதைக் குறிக்கிறது. அத்தகைய மனதில் ஒரு தூய்மை, தெளிவு, அமைதி உள்ளது — ப்ரஸாத3. மனதினுடைய அந்த தெளிவு என்பது கீழே உள்ள மணலையும் வெவ்வேறு வண்ணங்களைக் கொண்ட அனைத்து கூழாங்கற்களையும் பார்க்க முடிகிற தூய அமைதியான நீரைப் போன்றது. மேலும் அது பாயும் தண்ணீரைப் போல அதன் பாதையில் என்ன வந்தாலும் எதையும் எதிர்க்காமல் அதன் வழியைக் கண்டுபிடித்து முன்னேறுகிறது. வழியில் ஒரு பெரிய கல் இருந்தால் தண்ணீர் அதைச் சுற்றி செல்கிறது; ஒரு பெரிய பள்ளத்தாக்கு இருந்தால், அது அதை நிரப்பி முன்னேறுகிறது. அது எங்கும் சிக்கிக் கொள்ளாமலும், முன்னால் இருப்பதைப் பற்றி கவலைப்படாமலும் தொடர்ந்து சென்று கொண்டே இருக்கிறது. அதுபோல தூய்மையை அடைந்த மனமானது, தான் உட்பட எதையும் எதிர்ப்பதில்லை. ‘எதுவாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை; அது அப்படியே இருக்கட்டும்’ என்ற மனப்பான்மையைக் கொண்டதாக அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஆத்ம-அறிவு கொண்ட புத்தியின் தெளிவினால் உண்டாகிற இந்த சுகமானது எந்தவொரு பொருளையோ அல்லது மனதின் குறிப்பிட்ட ஒரு நிலையையோ சார்ந்தது அல்ல. அந்த ஆத்ம-ஞானமே தேவையான அனைத்தையும் கவனித்துக் கொள்கிறது. ஆகவேதான் ஆரம்பத்தில் அது விஷம் போன்றதாகவும், பின்னர் அந்தகரணத்தில் தேவையான மாற்றம் ஏற்பட்ட பிறகு அது அமிர்தம் போன்றும் இருக்கிறது. மனதின் அடிப்படையில் அந்த சுகம் சாத்விகம் என்று அழைக்கப்படுகிறது ஏனெனில் சத்வ-குணத்தின் ஆதிக்கத்தில் இருக்கின்ற மனதில் அது உண்டாகிறது.
எனவே ‘ஆத்ம பு3த்3தி4 ப்ரஸாத3ஜம்’ என்பதை கீழ்வரும் இரு வகையில் பொருள்படுத்தலாம்:
(1) தனது புத்தியினுடைய(ஸ்வ-பு3த்3தி4) அமைதியின் அல்லது தூய்மையின் விளைவாக உற்பத்தியாகும் சுகம் சாத்விகம். மாறாக ராஜஸ மற்றும் தாமஸ சுகமானது பொருளில், வெளி சூழலிலிருந்து கிடைக்கிறது. ஆனால் நற்பண்புகளின் விளைவாக வருகிற இந்த சாத்விக சுகத்திற்கு நம் மனமே காரணம் ஆகையால் அது நம்மையே சார்ந்திருக்கிறது. மனம் மென்மையாக இருந்தால்தான் சாத்விக சுகம் புரியும்; அதை அனுபவிக்க முடியும். மனதை அந்த அளவு சூக்ஷமமாக்குவதில்தான் அந்த கடினம் உள்ளது.
(2) பரமாத்மா பற்றிய அறிவிலிருந்து வருகிற சுகம் சாத்விகம், அதாவது ஞானியினுடைய சுகம் சாத்விகம் ஆகும்.
எனில் ஞானியின் சாத்விக சுகத்திற்கும் நற்பண்புகளைக் கொண்ட சாதகனின் சுகத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன? முக்குணங்களையும் கடந்த ஞானிக்கு சாத்விக சுகத்திலும்கூட வைராக்கியம் இருக்கும். ஆனால் அக்ஞானிக்கு அதில் வைராக்கியம் இருக்காது, அவன் சாத்விக குணத்தில் பந்தப்பட்டவனாக இருக்கிறான்.
இனி அடுத்த சுலோகத்தில் ராஜஸ சுகம் விளக்கப்படுகிறது.
————————————————————————————————